Το Διπλό Ταμπλό του Νίκου Ανδρουλάκη: Όταν οι “Λογιστές” Φταίνε Επιλεκτικά και το Δημόσιο Πληρώνει Χρυσάφι

Την ώρα που μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων έβλεπε τα όνειρά της να συνθλίβονται στις συμπληγάδες των μνημονίων και αναγκαζόταν να πάρει τον δρόμο της ξενιτιάς για ένα αβέβαιο μέλλον, κάποιοι άλλοι, «συνομίληκοί» τους, έχτιζαν καριέρες και περιουσίες με τις πλάτες του κρατικού μηχανισμού. Ο λόγος για τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, του οποίου η πολιτική διαδρομή έρχεται όλο και συχνότερα αντιμέτωπη με την ίδια της την υποκρισία.

Το «Ξεχασμένο» Εκατομμύριο και η Επιλεκτική Ευαισθησία

Πρόσφατα ήρθε στο φως της δημοσιότητας η υπόθεση με το «ξεχασμένο» και αδήλωτο 1 εκατομμύριο ευρώ στο Πόθεν Έσχες του κ. Ανδρουλάκη. Η απάντηση; Η κλασική, δοκιμασμένη πολιτική δικαιολογία: «Έφταιγε ο λογιστής».

Όταν επρόκειτο για τις υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο κ. Ανδρουλάκης και το κόμμα του δεν έδειξαν την ίδια κατανόηση. Εκεί, ζητούσαν επίμονα προανακριτικές επιτροπές, ακόμη και για την περίπτωση λογιστή που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τις δηλώσεις επειδή έδινε μάχη με τον καρκίνο. Εκεί, η ανθρώπινη πλευρά και το λάθος ποινικοποιήθηκαν αμέσως για χάρη της αντιπολιτευτικής ατζέντας. Όταν όμως το λάθος αφορά το δικό του Πόθεν Έσχες, ο λογιστής μετατρέπεται ξαφνικά στον τέλειο αποδιοπομπαίο τράγο.

Το Real Estate του Κτηματολογίου: Μια «Πράσινη» Σύμβαση με Τριπλό Κέρδος

Η υπόθεση του Πόθεν Έσχες, ωστόσο, δεν είναι η μόνη που προκαλεί το κοινό αίσθημα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιχειρηματική δραστηριότητα του κ. Ανδρουλάκη με το ίδιο το Δημόσιο. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να υπενοικιάζει κτήριο ιδιοκτησίας του στην υπηρεσία του Κτηματολογίου έναντι του διόλου ευκαταφρόνητου ποσού των 10.000 ευρώ το μήνα.

Το σκανδαλώδες της υπόθεσης ξεδιπλώνεται σε τρία επίπεδα, προκαλώντας εύλογα ερωτηματικά:

• Απόρριψη Μειοδότη: Ο κ. Ανδρουλάκης δεν ήταν ο μειοδότης του διαγωνισμού. Υπήρχε άλλη, σαφώς οικονομικότερη προσφορά ύψους 7.000 ευρώ, η οποία ωστόσο απορρίφθηκε.
• Ανακαίνιση με «Ξένα» Κόλπα: Σαν να μην έφτανε το υπερκοστολογημένο ενοίκιο, το εν λόγω κτήριο ανακαινίστηκε πλήρως με χρήματα του ελληνικού δημοσίου. Δηλαδή, ο φορολογούμενος πολίτης όχι μόνο πλήρωνε «καπέλο» στο ενοίκιο, αλλά ανέλαβε να αυξήσει και την αντικειμενική/εμπορική αξία της ιδιωτικής περιουσίας του πολιτικού, αναβαθμίζοντας το ακίνητό του δωρεάν.
• Πολιτικό Timing: Η προκλητική αυτή επιλογή του ακινήτου, η απόρριψη της φθηνότερης προσφοράς και η κρατική χρηματοδότηση για την ανακαίνιση έγιναν σε μια περίοδο που στην κυβέρνηση βρισκόταν το ΠΑΣΟΚ.

Δύο Κόσμοι στην Ίδια Γενιά

Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη και συντριπτική. Η χώρα βυθιζόταν στα μνημόνια, οι μισθοί κόβονταν, οι συντάξεις πετσοκόβονταν και οι νέοι επιστήμονες μετανάστευαν κατά εκατοντάδες χιλιάδες στο εξωτερικό επειδή δεν είχαν στον ήλιο μοίρα.

Την ίδια ακριβώς περίοδο, ο κ. Ανδρουλάκης, ως κορυφαίο κομματικό στέλεχος, ζούσε πλουσιοπάροχα. Εξασφάλιζε «χρυσά» συμβόλαια, έβλεπε το ακίνητό του να ανακαινίζεται με κρατικά κονδύλια και απολάμβανε τα προνόμια ενός συστήματος που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία.

Η πολιτική ηθική δεν είναι μια έννοια που λαστιχάρει κατά το δοκούν. Δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ως ο κήρυκας του «νέου» και του «διαφανούς», όταν οι δικές σου οικονομικές υποθέσεις θυμίζουν τις χειρότερες μέρες του παλαιοκομματισμού και της κρατικοδίαιτης ασυλίας. Οι πολίτες πλέον βλέπουν, συγκρίνουν και κρίνουν.