ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ: Μετά την απρόκλητη επίθεση Μαρινάκη σε Δημητριάδη, όλως τυχαίως ζητούν να πάει στη Βουλή χωρίς κανένα νέο στοιχείο

Η τοξική αντιπολίτευση επιχειρεί να επαναφέρει στο προσκήνιο μια υπόθεση που έχει εξαντληθεί πολιτικά, την ώρα που η Δικαιοσύνη έχει ήδη αποφανθεί για τις ευθύνες ιδιωτών και η κοινωνία κοιτάζει αλλού.

Ακόμη μία φορά, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ νομίζουν ότι με την λιωμένη καραμέλα των παρακολουθήσεων θα επαναφέρουν μια υπόθεση που έχει ήδη περάσει από το μικροσκόπιο της Δικαιοσύνης (σ.σ.: σε ανώτατο επίπεδο και ουχί σε επίπεδο μονομελούς δικαστηρίου) της Βουλής, των ανεξάρτητων Αρχών και της δημόσιας συζήτησης επί σειρά ετών και ουδέν ευρέθη: τόσο για δήθεν εμπλοκή κρατικών αξιωματούχων όσο και για το περιλάλητο «κοινό κέντρο» ΕΥΠ και Predator. Επίσης, η κοινωνία δεν συμμερίζεται την εμμονική μονοκαλλιέργεια του ΠΑΣΟΚ και λοιπών «δημοκρατικών δυνάμεων» που επενδύουν σε κατασκοπευτικά σενάρια και μυθεύματα, αλλά τουναντίον απεχθάνεται αυτό τον εκχυδαϊσμό της πολιτικής που πρεσβεύουν.

Η πρόσφατη καταδίκη σε πρώτο βαθμό τεσσάρων ιδιωτών για την υπόθεση Predaror (βλ. Ταλ Ντίλιαν, Φέλιξ Μπίτζιος, Γιάννης Λαβράνος και Σάρα-Αλεξάνδρα Χάμου), επανέφερε το θέμα στην επικαιρότητα. Πρόκειται για πρόσωπα που συνδέθηκαν με τις εταιρείες Intellexa και Krikel, οι οποίες βρέθηκαν στο επίκεντρο της υπόθεσης του παράνομου λογισμικού Predator.

Αυτό όμως που προκύπτει από την ίδια τη δικαστική εξέλιξη είναι η ύπαρξη ευθυνών ιδιωτών. Οχι η αποκάλυψη κάποιου «δόλιου» κυβερνητικού σχεδίου, όπως επιχειρούν να παρουσιάσουν ορισμένοι πολιτικοί και μιντιακοί κύκλοι. Παρ’ όλα αυτά, η αντιπολίτευση εμφανίζεται αποφασισμένη να επαναλάβει το ίδιο τοξικό και εκχυδαϊσμένο αφήγημα ακόμα μια φορά, σαν να μη μεσολάβησαν τόσα χρόνια δημόσιας συζήτησης. Η αλήθεια είναι ότι οι πολίτες σήμερα ανησυχούν για πολύ διαφορετικά ζητήματα. Η οικονομία, οι μισθοί, η ακρίβεια, η στέγαση, η καθημερινότητα, οι επενδύσεις και η ανάπτυξη βρίσκονται πολύ ψηλότερα στην ατζέντα από μια υπόθεση που έχει ήδη συζητηθεί όσο ελάχιστες στη μεταπολιτευτική ιστορία.

Το να επανέρχεται συνεχώς η ίδια πολιτική εμμονή, χωρίς νέα δεδομένα που να αλλάζουν ουσιαστικά την εικόνα, δημιουργεί περισσότερο αίσθημα κόπωσης παρά ενδιαφέροντος. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που η αντιπολίτευση επιχειρεί να μετατρέψει το θέμα των παρακολουθήσεων σε κεντρικό πολιτικό μέτωπο, η απήχησή του στην κοινωνία παραμένει περιορισμένη. Η κοινή γνώμη μοιάζει να έχει ήδη βγάλει τα συμπεράσματά της και να αναζητεί απαντήσεις για τα προβλήματα του παρόντος και όχι ανακύκλωση αντιπαραθέσεων του παρελθόντος.

Περίεργη επιμονή με Δημητριάδη

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η νέα εμμονική απαίτηση του ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ να κληθεί ο Γρηγόρης Δημητριάδης στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, με αφορμή συνέντευξη(!) που παραχώρησε.

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία δημιουργεί εύλογα ερωτήματα. Διότι δεν βασίζεται σε κάποια δικαστική εξέλιξη, ούτε σε κάποιο αποδεικτικό στοιχείο. Αντιθέτως, έρχεται λίγο μετά από μια περίοδο κατά την οποία μέσα ενημέρωσης συμφερόντων του Βαγγέλη Μαρινάκη εξαπέλυσαν σφοδρή έως χολερική «κριτική» στον πρώην γενικό γραμματέα του πρωθυπουργού, αλλά και λίγο μετά την απρόκλητη επίθεση του ιδιοκτήτη της ΠΑΕ Ολυμπιακός κατά του Γρηγόρη Δημητριάδη στο ΟΑΚΑ.

Η χρονική σύμπτωση είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτη. Και δικαιολογημένα πολλοί παρατηρητές αναρωτιούνται αν πρόκειται για ανεξάρτητες πολιτικές πρωτοβουλίες ή για κινήσεις που ακολουθούν έναν ήδη διαμορφωμένο επικοινωνιακό βηματισμό. Σε κάθε περίπτωση, η ιδέα ότι μια συνέντευξη αρκεί για να στηθεί ένας νέος κύκλος κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης δείχνει περισσότερο πολιτική αμηχανία παρά ουσιαστική αναζήτηση της αλήθειας.

Η ανακοίνωση του εκπροσώπου Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Κώστα Τσουκαλά, κινείται ακριβώς σε αυτήν τη λογική της ανακύκλωσης. Επαναλαμβάνει αιτήματα που έχουν διατυπωθεί πολλές φορές στο παρελθόν, επαναφέρει τα ίδια ερωτήματα και επιχειρεί να αναζωπυρώσει μια συζήτηση που έχει ήδη περάσει από πολλαπλά στάδια ελέγχου.

Το πολιτικό παράδοξο είναι ότι όσο περισσότερο η αντιπολίτευση επενδύει σε αυτήν τη θεματολογία, τόσο λιγότερο φαίνεται να πείθει ότι διαθέτει σοβαρή πρόταση για τα ζητήματα που απασχολούν σήμερα τους πολίτες. Η Ελλάδα του 2026 δεν θυμίζει την Ελλάδα του 2022. Η δημόσια συζήτηση έχει μετατοπιστεί. Οι προκλήσεις είναι διαφορετικές. Και η κοινωνία ζητεί λύσεις, όχι διαρκή ανακύκλωση παλαιών αφηγημάτων. Κάποια στιγμή, ακόμη και η πιο πολυσυζητημένη υπόθεση εξαντλεί τον πολιτικό κύκλο της. Και όταν αυτό συμβαίνει, η συνεχής επαναφορά της δεν παράγει πολιτικό αποτέλεσμα. Παράγει μόνο κόπωση. Αυτό είναι ίσως το βασικό πρόβλημα για όσους επιμένουν να σερβίρουν ξανά και ξανά την ίδια ξαναζεσταμένη σούπα. Ο κόσμος απλώς δεν δείχνει πια πρόθυμος να την καταναλώσει.

Πηγή: tomanifesto.gr