Η Ζωή, το AI και το μήνυμα… - Γράφει ο Στρατής Κοκκινέλης

Γράφει ο Στρατής Κοκκινέλλης

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου το κατάφερε ξανά. Μας έκανε να μιλάμε για εκείνη - όχι όμως για όσα είπε - αλλά για το πώς επέλεξε να τα πει. Η χθεσινή παρουσίαση του προγράμματος της Πλεύσης Ελευθερίας στην Τεχνόπολη εξελίχθηκε σε ένα πολιτικό performance όπου η τεχνητή νοημοσύνη έκλεψε την παράσταση. Η πρόεδρος του κόμματος εμφανίστηκε επί σκηνής ως δικαστής, πυροσβέστης, λιμενικός, αγρότισσα, στρατιωτικός του ’40, μέχρι και… αρχαία Ελληνίδα.

Το πρόβλημα δεν είναι φυσικά η τεχνολογία. Είναι η πολιτική που χάνεται πίσω από αυτήν. Η χρήση του AI, που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί δημιουργικά για τη διάχυση πολιτικού λόγου, κατέληξε να γίνει πυροτέχνημα - επικοινωνιακό τέχνασμα που απέσπασε τα βλέμματα από το περιεχόμενο της παρουσίασης. Αν υπήρχε τέτοιο.

Διότι, όσο η κ. Κωνσταντοπούλου εναλλάσσεται σε ρόλους και «επαγγέλματα», τόσο ενισχύεται η εντύπωση και επιβεβαιώνεται πως το κόμμα της παραμένει πολιτικά μονοθεματικό, παγιδευμένο στην εμμονή με τις γερμανικές αποζημιώσεις, τη Δικαιοσύνη και το «σύστημα που φοβάται τη Ζωή». Η υπόσχεση ενός «ζωντανού και συμμετοχικού προγράμματος» θάφτηκε κάτω από τα εφέ και τις εικόνες. Το αποτέλεσμα; Μια βραδιά που έμοιαζε περισσότερο με διαφημιστική καμπάνια παρά με πολιτική τοποθέτηση.

Οι πολίτες, κουρασμένοι από τη φλυαρία και την υπερβολή, δεν ψάχνουν πια για σωτήρες που «περπατούν επί των υδάτων». Θέλουν απαντήσεις στα πραγματικά ζητήματα: στην ακρίβεια, στη στέγαση, στην ασφάλεια, στις ευκαιρίες των νέων. Θέλουν πολιτικές, όχι προβολές.

Αντί, λοιπόν, να συζητάμε για το πρόγραμμα που - κατά δήλωσή της - «βάζει τον άνθρωπο στο επίκεντρο», μιλάμε για το αν η Τεχνητή Νοημοσύνη αποδίδει σωστά την κίνηση μιας πυροσβέστριας ή το βλέμμα μιας αρχαίας Ελληνίδας. Αντί να συζητάμε για τις προτάσεις της Πλεύσης Ελευθερίας, αναλωνόμαστε σε memes και αστεία στα social media.

Το οξύμωρο είναι πως, ενώ η πρόεδρος της Πλεύσης υποστήριξε ότι «θέλει να φέρει την κοινωνία μπροστά», η ίδια κατέληξε να σπρώξει τη συζήτηση προς τα πίσω, στην επιφανειακή πολιτική εικόνας, στη φθηνή εντύπωση, στο επικοινωνιακό παιχνίδι. Κι αν κάτι πράγματι απέδειξε η προχθεσινή παράσταση, είναι ότι η πολιτική, όταν γίνεται θέαμα, παύει να είναι πολιτική. Αλλά να μου πεις πότε ουσιαστικά άσκησε πολιτική; Η πολιτική της ζωή είναι ένα μεγάλο show.

Η τεχνητή νοημοσύνη, τελικά, δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη φυσική πολιτική σκέψη. Και δυστυχώς για εκείνη ούτε να κρύψει την έλλειψή της.

                                                                                                                               Ο Στρατής Κοκκινέλλης είναι φιλόλογος - δημοσιογράφος