Εχθροί του οίκου τους... - Γράφει ο Στρατής Κοκκινέλλης

Υπάρχει μια παράξενη, σχεδόν μεταφυσική εμμονή ορισμένων να στρέφονται εναντίον της ίδιας τους της γειτονιάς, του ίδιου τους του «οίκου». Μια ιδιότυπη αυτοκαταστροφική διάθεση που εκφράζεται κάθε φορά που κάποιοι αυτόκλητοι «ακτιβιστές» σπεύδουν να ταχθούν υπέρ κάθε εχθρού της Ευρώπης και του δημοκρατικού πολιτισμού της, έχοντας πάντα ως σημαία την «ανθρωπιά» και την «αλληλεγγύη». Τελευταίο επεισόδιο, η λεγόμενη GlobalFlotilla Sumud - μια αποστολή που βαφτίζεται «ανθρωπιστική» - που λειτουργεί ως πλυντήριο για τη Χαμάς, μια τρομοκρατική οργάνωση που δεν διστάζει να δολοφονεί εν ψυχρώ πολιτικούς αντιπάλους, να χρησιμοποιεί αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες και να μετατρέπει σχολεία και νοσοκομεία σε αποθήκες πυραύλων.

Κι όμως, οι ευαίσθητες φωνές της Ευρώπης σιωπούν. Οι ίδιοι που ξεσηκώνονται για τη βία κατά των γυναικών, που φωνάζουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που ζητούν ίσες ευκαιρίες και σεβασμό στη διαφορετικότητα, δεν βρίσκουν ούτε μια λέξη να πουν για το καθεστώς της Χαμάς που φυλακίζει γυναίκες επειδή τραγουδούν, σκοτώνει διαφωνούντες και εξυμνεί τον θάνατο ως «ιερό σκοπό». Αντίθετα, σπεύδουν να την υπερασπιστούν, γιατί – βλέπεις - είναι «θύμα της Δύσης».

Το φαινόμενο δεν είναι τυχαίο. Είναι η ιδεολογική σχιζοφρένεια μιας γενιάς που έχει μάθει να θεωρεί τη Δύση πηγή κάθε κακού. Οι ίδιοι που καταγγέλλουν τον καπιταλισμό γράφουν τις αναρτήσεις τους από iPhone. Οι ίδιοι που βρίζουν το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, ορκίζονται πως δεν θα άντεχαν ούτε μια μέρα χωρίς Netflix και Instagram. Οι ίδιοι που μιλούν για ελευθερία, λατρεύουν ηγέτες που φυλακίζουν δημοσιογράφους και φιμώνουν αντιφρονούντες.

Κανείς δεν τους είδε να διαδηλώνουν για τις γυναίκες στο Ιράν που μαστιγώνονται επειδή δεν φορούν σωστά τη μαντίλα. Κανείς δεν τους άκουσε να διαμαρτύρονται για τα βασανιστήρια στη Συρία ή για την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Αλλά όταν πρόκειται να επιτεθούν στο Ισραήλ, στην Ευρώπη ή στην Αμερική, τότε ξαφνικά βρίσκουν φωνή, τότε θυμούνται τη «δικαιοσύνη».

Η ειρωνεία είναι πως όλοι αυτοί οι αυτόκλητοι επαναστάτες ζουν μέσα στην ελευθερία που τους προσφέρει η Δύση. Ζουν, εργάζονται, ταξιδεύουν και μιλούν ελεύθερα γιατί υπάρχουν δημοκρατίες που τους το επιτρέπουν. Αν έκαναν τα ίδια που κάνουν εδώ στη Γάζα, στην Τεχεράνη ή στη Μόσχα, δεν θα προλάβαιναν ούτε να ανεβάσουν το πρώτο τους «στόρι».

Κι όμως, συνεχίζουν να θεωρούν εχθρό το ίδιο τους το σπίτι. Να υπονομεύουν τις αξίες που τους προστατεύουν. Να χαϊδεύουν τρομοκράτες, να κλείνουν τα μάτια σε καθεστώτα και να καταγγέλλουν τη Δύση ως «ιμπεριαλιστική». Δεν πρόκειται για αφέλεια πια, αλλά για συνειδητή επιλογή. Είναι μια μορφή ιδεολογικής αυτοχειρίας.

Στο τέλος της ημέρας, η Δύση μπορεί να έχει ελαττώματα, αλλά έχει και συνείδηση. Έχει μηχανισμούς ελέγχου, δικαιοσύνη, αυτοκριτική. Εκεί που η Ευρώπη διορθώνει, η Χαμάς εκτελεί. Εκεί που η Δύση απολογείται, το Ιράν λιθοβολεί. Εκεί που οι θεσμοί επιτρέπουν τη διαφωνία, οι άλλοι την πνίγουν στο αίμα.

Οι «ανθρωπιστές» της μόδας που στηρίζουν τέτοια καθεστώτα δεν είναι υπέρμαχοι των δικαιωμάτων, είναι συνένοχοι στην κατάλυσή τους. Και όσο επιμένουν να πολεμούν τη Δύση, τόσο θα αποδεικνύουν πως είναι οι πιο πιστοί εχθροί του ίδιου τους του οίκου.

                                      * Άρθρο του Στρατή Κοκκινέλλη, φιλόλογου - δημοσιογράφου, για το Ελλάδα 24