Το πραγματικό πρόσωπο πίσω από τις «καρδούλες»… - Γράφει ο Στρατής Κοκκινέλλης

Η σημερινή αποχώρηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου από τηλεοπτικό πάνελ δεν ήταν ένα απλό στιγμιότυπο έντασης. Ήταν μια αποκαλυπτική σκηνή για το ποια πραγματικά είναι η επικεφαλής της «Πλεύσης Ελευθερίας», μια πολιτικός που έχει χτίσει τη δημόσια εικόνα της πάνω στην αμφισβήτηση, στη ρήξη, στη διαρκή σύγκρουση με «το σύστημα». Όμως πίσω από τις προεκλογικές καρδούλες και τις επικλήσεις στην αγάπη, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, κρύβεται μια προσωπικότητα με σκληρά, σχεδόν αυταρχικά χαρακτηριστικά.

Η Κωνσταντοπούλου έχει κάνει επάγγελμα τη ρήξη. Όχι μόνο με το πολιτικό κατεστημένο, αλλά και με κάθε μορφή θεσμικής ή δημοσιογραφικής αυθεντίας. Θεωρεί πως εκείνη - και μόνο εκείνη - έχει το δικαίωμα να ορίζει την ατζέντα, τα ερωτήματα, το πλαίσιο του διαλόγου. Η στάση της δεν είναι τυχαία ούτε μεμονωμένη. Είναι βαθιά πολιτική. Αντανακλά έναν τρόπο άσκησης πολιτικής που φλερτάρει επικίνδυνα με την αυταρχικότητα, αν δεν είναι ο ορισμός της. Η αντίθετη άποψη δεν απαντάται, - και στην καλύτερη -  απλώς απορρίπτεται. Η κριτική δεν απαντάται με επιχειρήματα, αλλά με αποχώρηση.

Και εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η ομοιότητά της με αυταρχικούς ηγέτες – δικτάτορες, που διοικούν ολόκληρα κράτη έχοντας εγκαθιδρύσει το δικό τους καθεστώς. Εξάλλου, αυτό δεν είναι ο κομμουνισμός;

Η Κωνσταντοπούλου χρησιμοποιεί - μεγαλοποιεί υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα, όπως είναι η διαφθορά, η ακρίβεια, η αδικία, και τα μετατρέπει σε απόλυτα αφηγήματα σύγκρουσης. Δαιμονοποιεί τα πάντα και παρουσιάζει τον εαυτό της ως μοναδική πηγή αλήθειας και δικαιοσύνης. Ξεχνά, όμως, τις πρακτικές και τις επιλογές της στο ίδιο της το κόμμα, καθώς και τον αποκλεισμό υποψηφίων από το να εισαχθούν στο ελληνικό κοινοβούλιο κόντρα στη βούληση των ψηφοφόρων του κόμματος της.

Η ρητορική της προέδρου Κωνσταντοπούλου δεν είναι απλώς λαϊκιστική. Έχει δημιουργήσει και πιστεύει σε ένα μείγμα πίστης και σταυροφορίας, που κατασκευάζει έναν κόσμο «καλών» και «κακών». Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, όποιος διαφωνεί, αυτομάτως καθίσταται εχθρός. Ο δημοσιογράφος που ρωτά, ο πολιτικός αντίπαλος που σχολιάζει, ακόμα και ο πολίτης που αμφισβητεί, τίθενται εκτός του «κύκλου των εκλεκτών».

Αν, υπό υποθετικές συνθήκες, η Κωνσταντοπούλου αναλάμβανε τη διακυβέρνηση της χώρας, το ύφος αυτό θα μεταφραζόταν πιθανότατα σε μια διακυβέρνηση καχυποψίας και σύγκρουσης. Μια εξουσία που δεν ανέχεται τον αντίλογο, που αντιμετωπίζει τους θεσμούς ως εμπόδια και τη δημοσιογραφία ως εχθρό. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί αναλυτές έχουν περιγράψει τη συμπεριφορά της ως «αυταρχική προσωπικότητα», που θυμίζει ένα αυταρχικό καθεστώς και λειτουργεί με τρόπο που προϋποθέτει πλήρη έλεγχο, πειθαρχία και απόλυτη κυριαρχία του εγώ.

Η επιρροή της Κωνσταντοπούλου δεν πρέπει, ωστόσο, να υποτιμηθεί. Γιατί, οι πολίτες στηρίζουν – έστω και πρόσκαιρα -  την Κωνσταντοπούλου όχι επειδή πιστεύουν ότι μπορεί να κυβερνήσει, αλλά επειδή θέλουν να δουν κάποιον να «τα βάζει» με όλους. Είναι η ψήφος της αντίδρασης, της απόγνωσης, του «να καεί το σύστημα».

Μόνο που η Ιστορία έχει δείξει πως οι πολιτικοί που υπόσχονται να γκρεμίσουν τα πάντα, σπάνια μπορούν να χτίσουν κάτι στη θέση τους.

                                                                                                                                                                   * Άρθρο του Στρατή Κοκκινέλλη, φιλόλογου - δημοσιογράφου, για το Ελλάδα 24