Α. Ξανθός: Τώρα μέτρα που θα αποτρέψουν την κατάρρευση του ΕΣΥ και το γενικευμένο lockdown

Η Ελλάδα βιώνει αυτή την περίοδο μια δραματική επιδείνωση της υγειονομικής κρίσης, η οποία έχει μετρήσιμες αρνητικές επιπτώσεις στους «σκληρούς δείκτες» της πανδημίας, στις αντοχές του ΕΣΥ και των ανθρώπων του, στο  κοινωνικό κλίμα αλλά και στην οικονομική ζωή. Γιατί προφανώς όταν έχουμε καθημερινά 7-8000 κρούσματα, 90-100 νεκρούς και σκηνές «ιατρικής πολέμου» στα νοσοκομεία, κανείς δεν μπορεί να ζει αμέριμνα την «κανονικότητα» και την «ελευθερία» του. Και είναι τεράστιο λάθος τα περιοριστικά μέτρα να εστιάζονται μόνο στο 1/3 της κοινωνίας (στους ανεμβολίαστους), όταν ξέρουμε πολύ καλά ότι και οι εμβολιασμένοι συμμετέχουν στη αλυσίδα μετάδοσης, αλλά βεβαίως με τεράστια διαφορά στο επίπεδο της ατομικής προστασίας από την πιθανότητα σοβαρής νόσησης, διασωλήνωσης και θανάτου.

Η κυβέρνηση, παρά τις επιδημιολογικές προβλέψεις, υιοθέτησε τη βολική γραμμή της «προσωρινότητας» και του σύντομου τέλους της πανδημίας, τόσο για να ενισχύσει  το αφήγημα του success story, όσο και για να μην υποχρεωθεί σε μια μονιμότερου  χαρακτήρα  επένδυση στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας. Πάντα είχε τη λογική «θα πάρουμε μέτρα αν χρειαστεί». Τα όποια αναγκαστικά λαμβάνονταν εκ των υστέρων, χωρίς συνολικό σχέδιο, αποσπασματικά, όταν ο έλεγχος είχε χαθεί και όταν η ζημιά στη Δημόσια Υγεία και στην Οικονομία ήταν δύσκολα αναστρέψιμη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πάντα ανεπαρκής, επιλεκτική, ετεροχρονισμένη και αναποτελεσματική συνεργασία  με τις ιδιωτικές κλινικές. Που αφήνει έξω τα μεγάλα ιδιωτικά θεραπευτήρια και οδηγεί  τα νοσοκομεία του ΕΣΥ σε black out. Στο «Ιπποκράτειο» Θεσσαλονίκης ανεστάλησαν όχι μόνο τα τακτικά αλλά και τα έκτακτα χειρουργεία, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή ασθενών που είχαν ανελαστική ένδειξη να χειρουργηθούν. Με άλλα λόγια, το lockdown που η κυβέρνηση «ξορκίζει», το έχει εφαρμόσει με δική της ευθύνη εντός του ΕΣΥ.

Μπροστά λοιπόν σε ένα εφιαλτικό 4^ο επιδημικό κύμα, απαιτείται - έστω και τώρα- μια νέα υγειονομική στρατηγική που θα κινείται σε άλλη κατεύθυνση από το επιδημιολογικά αστήρικτο «έχουμε πανδημία ανεμβολίαστων». Που θα αναχαιτίσει τη διασπορά στην κοινότητα με οριζόντιο περιορισμό των κοινωνικών συναθροίσεων, μείωση της πληρότητας και των ωραρίων λειτουργίας των κλειστών χώρων (και για τους εμβολιασμένους), με επαναφορά της τηλε-εργασίας στο Δημόσιο και στον Ιδιωτικό Τομέα, με αλλαγές στις σχολικές αίθουσες και στα μέσα μεταφοράς , με μέτρα στους χώρους εργασίας και στις κλειστές δομές και με γενικευμένη χρήση μάσκας από όλους.

Και φυσικά, απαιτείται μια σοβαρή και αξιόπιστη επανεκκίνηση του εμβολιαστικού προγράμματος, μια στοχευμένη παρέμβαση Αγωγής Υγείας στην κοινότητα, χωρίς τιμωρητική λογική και μη αναλογικά μέτρα, δίνοντας προτεραιότητα στους πληθυσμούς ειδικής ευαλωτότητας που έχουν μείνει πίσω ( ηλικιωμένοι άνω των 80 ετών, καρκινοπαθείς, έγκυες, Ρομά, πρόσφυγες-μετανάστες, φυλακισμένοι, άστεγοι, τοξικοεξαρτημένοι κλπ ), αλλά και στη γρήγορη διενέργεια  της 3^ης δόσης που πολλαπλασιάζει την ανοσιακή προστασία.

Μόνο με καλύτερη επιδημιολογική επιτήρηση, επιτάχυνση του καθολικού εμβολιασμού, ενδυνάμωση του ΕΣΥ και επιστράτευση όλων των διαθέσιμων υγειονομικών δυνάμεων, μπορεί να αποτραπεί η κατάρρευση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας και το γενικευμένο lockdown.