Γ. Καπουτζίδης: Οι άνθρωποι με χλεύαζαν. Πέρασα τα σχολικά μου χρόνια απομονωμένος (video)

Ο Γιώργος Καπουτζίδης συμμετείχε στην εκδήλωση του υπουργείου Δικαιοσύνης με τίτλο «Κοινωνία χωρίς ρατσισμό, κοινωνία με μέλλον». Στην τοποθέτησή του ο ηθοποιός και σεναριογράφος, ο οποίος έχει μιλήσει ανοιχτά για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, αναφέρθηκε στα δύσκολα παιδικά του χρόνια.

Συγκεκριμένα, ο ηθοποιός διερωτήθηκε: «Ποιος τους είπε ότι είναι ok να χλευάζεις ένα 9χρονο παιδί; Ποιος τους είπε ότι είναι ΟΚ να το κοροϊδεύεις, να το χτυπάς; Ποιος τους είπε ότι είναι ok να φτάνουν να δολοφονούν ανθρώπους στη μέση του δρόμου στην Αθήνα και μετά να προσπαθούν να τους βγάζουν κλέφτες, ή να βαφτίζουν αυτοκτονίες, δολοφονίες; Κάποιους τους είπε ότι είναι ok, ή κάποιος τους είπε ότι δεν πειράζει. Πρέπει λοιπόν να δούμε ποιος το είπε αυτό το πράγμα, για να καταλάβουμε πώς γεννήθηκε ο ρατσισμός”.

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε και στο ρατσισμό, λέγοντας: «Ρατσισμός είναι οι δυσκολίες που πέρασα, οι δυσκολίες που θα περάσουν τα παιδιά που μεγαλώνουν τώρα σε κάποιο σχόλιο και ίσως τραβάνε τα ίδια που τραβούσα. Ρατσισμός είναι - και δεν μιλάει κανείς για αυτό - οι άνθρωποι που φύγανε μόνοι τους σε μεγάλη ηλικία, σε ένα δωμάτιο, γιατί η πολιτεία και η κοινωνία, δεν τους έδωσε ποτέ το δικαίωμα να φύγουνε κρατώντας το χέρι του συντρόφου τους. Δεν τους έδωσε ποτέ το δικαίωμα να ζήσουν μαζί αγαπημένοι σε ένα σπίτι. Τους ανακαλύψαμε μετά από μέρες, από την μυρωδιά τους. Και η γειτονιά βγήκε και έλεγε ότι ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος που δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα. Ναι, δεν είχε δικαιώματα, πώς να δώσει;».

Ο Γιώργος Καπουτζίδης πρόσθεσε: «Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένας άνθρωπος ο οποίος μπορεί αυτήν τη στιγμή να βρίσκεται στο σπίτι του και να δέρνει τη γυναίκα του και να δέρνει τα παιδιά του και να μην έχει δουλέψει ποτέ και να ζει από τη σύνταξη της μάνας του και του μπαμπά του γιατί πολύ απλά βαριόταν, να θεωρείται για την ελληνική πολιτεία καλύτερος σύντροφος από εμένα και καλύτερος πατέρας από μένα. Δεν μπορώ να το καταλάβω. Νόμιζα ότι η καρδιά, ο χαρακτήρας, το μυαλό, είναι πράγματα που αξίζει να αποτελούν κριτήρια αξιολόγησης των πολιτών. Και όχι μόνο των πολιτών, των φίλων μας, των ανθρώπων με τους οποίους συναναστρεφόμαστε. Και τελικά καταλήγουμε στο ότι το μοναδικό κριτήριο, ή τουλάχιστον αυτό που έχει περισσότερη σημασία, είναι με το με τι διεγείρεται σεξουαλικά ο καθένας. Μου φαίνεται ανόητο σαν κριτήριο. Ανόητο να το χρησιμοποιεί η ελληνική πολιτεία. Ρατσισμός είναι αυτό, λοιπόν».