Ολοήμερα σχολεία: Η απάντηση στην καθημερινή πραγματικότητα της μέσης ελληνικής οικογένειας

Πολλά γράφτηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το ολοήμερο σχολείο. Πολλές ήταν οι ενστάσεις και οι προβληματισμοί για το πώς θέλουμε να μεγαλώσουν τα παιδιά μας και αν είναι προτιμότερο να κλείνονται για περισσότερες ώρες στους τοίχους του σχολείου τους ή να περνάνε τον χρόνο τους δημιουργικά και παραγωγικά στην οικογενειακή του θαλπωρή.

Και ενώ οι προβληματισμοί είναι εύλογοι και – στις περισσότερες περιπτώσεις – και καλοπροαίρετοι, μάλλον ο κόσμος που τους εκφράζει αγνοεί σε μεγάλο βαθμό την πραγματικότητα, τις ανάγκες και την καθημερινότητα της μέσης ελληνικής οικογένειας.

Ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας δεν απασχολείται στο δημόσιο, αλλά στον ιδιωτικό τομέα. Δυστυχώς, ο ιδιωτικός τομέας στη χώρα μας είναι συνώνυμος του άστατου ωραρίου και των υπερωριών.

Η εργαζόμενη μητέρα που απασχολείται σε ιδιωτική εταιρία δεν έχει το προνόμιο να επιστρέφει στο σπίτι της νωρίς το μεσημέρι. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα επιστρέψει αργά το απόγευμα. Και ακριβώς σε αυτή την πραγματικότητα έρχεται να απαντήσει το ολοήμερο σχολείο.

Για τη μέση ελληνική οικογένεια, η δυνατότητα το ζευγάρι να παραλαμβάνει το παιδί από το σχολείο όχι στις 4 αλλά στις 5:30 είναι μια μεγάλη διευκόλυνση, αν όχι κάτι σωτήριο. Μάλιστα με την επέκταση του ωραρίου, το παιδί θα έχει την δυνατότητα να προετοιμάζεται για τα μαθήματα της επόμενης μέρας, έτσι ώστε με την επιστροφή του στο σπίτι να είναι ελεύθερο να χαρεί τα αδέρφια, τους γονείς και τους φίλους του.

Πολλές είναι οι φωνές που κάνουν λόγο για άδικη μεταχείριση των εκπαιδευτικών, καθώς τους ζητείται να δουλέψουν για περισσότερες ώρες. Στο ζήτημα αυτό απαντούν οι προσλήψεις 3.300 εκπαιδευτικών. Μια απόφαση του Υπουργείου Παιδείας που έρχεται να επιβεβαιώσει την αναγνώριση του δύσκολου αλλά καθοριστικού ρόλου του εκπαιδευτικού.

Και ενώ οι τίτλοι για το ολοήμερο σχολείο προκάλεσαν για άλλη μια φορά τόσες αντιδράσεις, στην ουσία του προωθούμενου νομοσχεδίου είναι οι ουσιαστικές τομές που αφορούν τα παιδιά, όπως οι νέες δράσεις στα σχολεία, οι όμιλοι, οι κατασκευές, τα πειράματα, η μουσική, τα καλλιτεχνικά και η δημιουργική γραφή. Και όλα τα παραπάνω συνοδεύονται και γίνονται εφικτά χάρη στις οριζόντιες επιμορφώσεις των εκπαιδευτικών.

Όπως τόσο άλλα, έτσι και το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας αλλάζει. Πριν από κάποια χρόνια κανείς δεν θα μπορούσε να διανοηθεί τα αγγλικά να διδάσκονται στα νηπιαγωγεία, όπως κανείς δεν θα μπορούσε να σκεφτεί εργαστήρια δεξιοτήτων με θεματικές όπως κλιματική αλλαγή, η ρομποτική, ο σεβασμός στον άλλο και η οδική ασφάλεια.

Η τελειοποίηση ενός εκπαιδευτικού μοντέλου είναι απολύτως ουτοπική. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να επωφεληθούμε από τα μικρά και ουσιαστικά βήματα.

* Γράφει η Ίριδα για το Ελλάδα24