Εθελοντές, αναπόσπαστο κομμάτι της Πολιτείας

Γράφει η Γεωργία Παράσχου

Αύγουστος 2021. Η χώρα μας αντιμέτωπη με μια από τις μεγαλύτερες, ομολογουμένως, φυσικές καταστροφές, με πυρκαγιές που εξαπλώνονται σε όλη τη χώρα και ξεπερνούν τα 100 μέτωπα: Αττική, Πελοπόννησο, Βόρεια Εύβοια, Βόρεια Ελλάδα, Νησιά Αιγαίου και Ιονίου, Κρήτη.

Κανείς δεν φανταζόταν το μέγεθος της καταστροφής, κανείς ωστόσο, δεν φανταζόταν και το μέγεθος της τεράστιας αλυσίδας αλληλεγγύης που ξεκίνησε από τους πολίτες, από διαφορετικά σημεία, και κατάφερε να φτάσει σε όλες τις πληγείσες περιοχές, που έχρηζαν άμεσης βοήθειας και υποστήριξης.

Η εμπειρία των τελευταίων δύο ετών μας απέδειξε ότι άνθρωποι με διαφορετικούς χαρακτήρες, με τις ιδιαιτερότητές τους, με διαφορετικές προσωπικότητες, συνήθειες, αντιλήψεις και πολιτικές πεποιθήσεις, μπορούν, αν θέλουν, με κινητήρια δύναμη την αλληλεγγύη και τον αλτρουισμό, να συμπορευθούν και να πετύχουν για το κοινό καλό.

Η νέα γενιά δρα, εδώ και τώρα, μέσω του εθελοντισμού, καλεί καθεμία και καθέναν με τον τρόπο που μπορεί, με τα μέσα που μπορεί να διαθέσει και με τη συχνότητα που επιθυμεί και αντέχει, να αποκτήσει εμπειρίες ζωής και να γίνει ένας ακόμη κρίκος της αλυσίδας, που ανανεώνει την πίστη όλων μας στην ικανότητα του Ανθρώπου να δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο. Δίπλα στους νέους στάθηκαν και οι μεγαλύτεροι σε ηλίκια συνάνθρωποι.

Υπό αυτό το πρίσμα, ήρθε η ώρα να γίνει και στη χώρα μας μια σοβαρότερη προσέγγιση, αναφορικά με το πως αντιμετωπίζουμε σε κρατικό πλέον επίπεδο την αξία του εθελοντισμού και τους εθελοντές.

Το έδαφος είναι πρόσφορο για τη χώρα μας και η συγκυρία κατάλληλη, προκειμένου να ανοίξει μια συζήτηση για τον εθελοντισμό ως θεσμό, ώστε να πάψουμε να θεωρούμε τον εθελοντισμό, ως έναν απλό όρο, άσχετο και ανεξάρτητο από το κράτος. Ο εθελοντισμός να μην θεωρείται χόμπι ή απλώς η ασχολία ανθρώπων που λιποψυχούν μπροστά στον πόνο άλλων, καθώς, πώς είναι δυνατόν να δουλεύουν, να δίνουν, να προσφέρουν και η εργασία αυτή να μην αποφέρει χρήματα;

Ήρθε η στιγμή η εθελοντική δράση, να ενταχθεί στα βιογραφικά σημειώματα ως «βαρύ χαρτί» και όχι ως μια σημείωση στην τελευταία σελίδα. Ας μην ξεχνάμε πως για τις ανεπτυγμένες και πολιτισμένες χώρες, οι εθελοντές αποτελούν μέρος μιας αποδεδειγμένα οργανωμένης κοινωνίας, που μέσω αυτών διατηρεί τη συνοχή και την εθνική της ομοψυχία. Ήρθε και για τη χώρα μας η ευκαιρία να ενισχύσει τον διεθνή της ρόλο και τη φυσιογνωμία του ελληνικού λαού.

Μετά από χρόνια αιτήματα τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση από το υπουργείο Εσωτερικών στις 26 Οκτωβρίου 2021, το πρώτο νομοσχέδιο για τον εθελοντισμό και τις Οργανώσεις της ΚτΠ στην Ελλάδα με χιλιάδες εθελοντές και οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών να βρίσκονται εν αναμονή των τελικών άρθρων, που θα προκύψουν μετά την κατάθεση προς συζήτηση στη Βουλή, εκ μέρους της Κυβέρνησης.

Ουσιαστικά μέσω του νομοσχεδίου, θα καταστεί δυνατή η γεφύρωση του κενού που εντοπίζεται, μεταξύ της ελληνικής νομοθεσίας και της κατοχύρωσης θεμελιωδών δικαιωμάτων για τους εθελοντές.

Τα θετικά στοιχεία που εντοπίζονται στο νομοσχέδιο είναι η θέσπιση πλαισίου για τον εθελοντισμό στην Ελλάδα, η θεμελίωση του όρου Εθελοντισμός ως μια αναγνωρίσιμη ενέργεια, η δημιουργία Μητρώου Εθελοντών, μια πρωτοβουλία που πλαισιώνεται από την ταυτόχρονη δημιουργία μητρώου εθελοντικών οργανώσεων, σε μια προσπάθεια να ρυθμιστεί το πεδίο του εθελοντικού κινήματος στην Ελλάδα. Προβλέπονται νέα φορολογικά κίνητρα για τις Οργανώσεις της ΚτΠ, θεσπίζεται η προστασία της εθελοντικής προσφοράς μέσω του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ όπου θα δηλώνονται οι εθελοντές που απασχολούνται στις εθελοντικές οργανώσεις για κοινωφελείς σκοπούς, η δημιουργία πλαισίου προστασίας με κάλυψη ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής δαπάνης σε περίπτωση ατυχήματος εν ώρα εθελοντικής προσφοράς, κάλυψη αναγκών του εθελοντή σε περίπτωση προσφοράς εθελοντικής δράσης  στο εξωτερικό καθώς και η θέσπιση διεύθυνσης για τους φορείς  στο αρμόδιο υπουργείο.

Φαίνεται λοιπόν, ότι για πρώτη φορά στη χώρα μας γίνεται προσπάθεια, η εθελοντική δράση να αναγνωριστέι ως συλλογική κίνηση με στόχο την αλληλευγγύη και την αλληλοβοήθεια μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι και την αναγνωρίση όχι ως μίας μεμονωμένης αλτρουιστικής δράσης αλλά ως μαζική, ομαδική και πολιτική στάση των ατόμων σε μια οργανωμένη κοινωνία, χωρίς σε καμία περίπτωση να αντικαθιστά τις υποχρεώσεις του κράτους απέντι στους πολίτες.

Κάθε εθελοντής είναι ένας υπεράνθρωπος, που καταφέρνει εμπράκτως να περάσει από το «εγώ» στο «εμείς», συνειδητοποιώντας βέβαια ότι αυτή η «μαγική» μετάβαση, είναι κάτι που ποτέ δεν θα κατάφερνε μόνος του.

Οφείλουμε οι εθελόντριες και οι εθελοντές, που δίνουμε τη δική μας μάχη για την προάσπιση του κοινωνικού συμφέροντος των πολιτών, να δώσουμε το παρόν επί του νομοσχεδίου, να συμμετέχουμε ενεργά, να προτείνουμε νέες ιδέες ώστε συνολικά να συμβάλλουμε στην αρχή μιας νέας σελίδας για τον Εθελοντισμό στην Ελλάδα.