Αρνητές παντού και απέναντι σε καθετί

   Αρνητές…Αρνητές παντού και απέναντι σε καθετί. Αρνητές μάσκας, αρνητές κορωνοϊού, αρνητές εμβολίων, αρνητές γονείς που δεν αφήνουν τα παιδιά τους να πάνε στο σχολείο. Τι είναι όλη αυτή η άρνηση; Από που πηγάζει και τι σημαίνει; Τι είναι αυτό το ΟΧΙ που ακούμε στις μέρες μας από τους συνανθρώπους μας;

   Αρχικά να πούμε ότι είναι ένα ΟΧΙ βαθιά συναισθηματικό. Είναι μια αντίδραση που προκαλείται από την ψυχολογική πίεση της πανδημίας, η οποία μας βρήκε στα χρόνια της πολύχρονης οικονομικής κρίσης και της συνοδού λιτότητας. Αυτό το ΟΧΙ δεν είναι απάντηση στη λογική, στα δεδομένα της επιστήμης και της ιατρικής. Δεν έχει να κάνει με τα μαθηματικά και την σταθερότητα από αυτά προσφέρουν. Δεν έχει να κάνει με γνώσεις οι οποίες είναι αποθηκευμένες στην μνήμη ενός υπολογιστή ή στο συλλογικό συνειδητό. Έχει να κάνει με αρχέγονα συναισθήματα. Συναισθήματα που είναι βαθιά ριζωμένα μέσα στους ανθρώπους, και γι’ αυτό είναι πολύ δυνατά. Συναισθήματα που κυριαρχούν στην λογική τους, και καθορίζουν τις αποφάσεις, τις πράξεις και ολόκληρη τη ζωή μας: ο φόβος και ο θυμός.

   Είναι κάποιοι που φοβούνται. Φοβούνται πολύ. Φοβούνται μήπως πεθάνουν από τον κορωνοϊό, ακόμη, όμως, περισσότερο φοβούνται μην πεθάνουν από το εμβόλιο. Είναι άνθρωποι οποίοι, χωρίς να έχουνε οι ίδιοι επιστημονικές γνώσεις, δεν εμπιστεύονται την επιστήμη. Και αυτό συμβαίνει, γιατί δεν εμπιστεύονται τους ανθρώπους γενικά. Δεν εμπιστεύονται την καλή προαίρεση των άλλων, δεν εμπιστεύονται τις προθέσεις τους, δεν πιστεύουν ότι μπορούν να τους βοηθήσουν. Γιατί έτσι έχουν μάθει. Γιατί από μικρά παιδιά έχουνε μάθει ότι οι άνθρωποι είναι κακοί, ότι κανένας δεν θα είναι εκεί για να τους βοηθήσει, ότι είναι μόνοι τους, ότι δεν πρέπει να ζητάνε βοήθεια από κανέναν…. γιατί κανένας δεν πρόκειται να τους βοηθήσει.

   Από την άλλη μεριά, δίπλα τους, αλλά όχι στον ίδιο κόσμο με αυτούς, είναι άνθρωποι απλά οι οποίοι απλά αρνιούνται, γιατί η άρνηση είναι η μόνιμη για αυτούς απάντηση σε οτιδήποτε τους ζητείται ή τους προτείνεται να κάνουν. Είναι άνθρωποι με κάποιο τρόπο βρίσκουν «ευχαρίστηση» στην άρνηση. Δεν τους ενδιαφέρουν τα επιστημονικά δεδομένα. Δεν τους ενδιαφέρει η γνώση. Δεν ακούνε ούτε μιλάνε τη φωνή της λογικής. Τους οδηγεί το συναίσθημα του θυμού, το οποίο είναι τόσο βαθιά ριζωμένο μέσα τους που έχει γίνει ένα με την ύπαρξή τους. Πρόκειται για ένα θυμό που προκλήθηκε από αυτά που ζήσανε στη ζωή τους. Είναι άνθρωποι θυμωμένοι με τη ζωή τους. Ένας θυμός δυνατός, που γενικεύεται, και γίνεται η σταθερή απάντηση προς όλους.

   Και οι δυο αυτές κατηγορίες ανθρώπων δεν μπορούν να προσεγγιστούν με τη λογική και με τα επιχειρήματα της επιστήμης. Αντιδρούν με το συναίσθημα και ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος για να μετακινηθούν από τις θέσεις τους είναι πάλι μία συναισθηματική απάντηση. Δεδομένου ότι επιστήμονες και πολιτικοί απευθύνονται στο έλλογο κομμάτι μας, οι εκκλήσεις για εμβολιασμό, για χρήση της μάσκας, για χρήση λοιπόν προφυλακτικών μέτρων, για επανένταξη των παιδιών στις σχολικές μονάδες, δεν βρίσκουν ούτε πρόσφορο έδαφος και ούτε ευήκοα ώτα. Μια επανεξέταση της προσέγγισης τους, λοιπόν, από αυτούς που λαμβάνουν αποφάσεις μπορεί και να βοηθούσε να βρεθεί καλύτερος τρόπος να πεισθούν οι αρνητές συνάνθρωποί μας…